Największa polskojęzyczna strona o opalach

Najogólniej, szlifowanie ma na celu nadanie opalowi zamierzonego kształtu oraz idealnie szklistego połysku. Najpierw z fragmentu skały zawierającego żyłę opalową separuje się cenny materiał od odpadów. Często dokonuje się tego poprzez obtaczanie w szlifierce bębnowej, jednak przy kamieniach wysokiej klasy lepiej jest dokonać tego ręcznie, aby ustrzec się od niepotrzebnych strat. Następnie zeszlifowuje się dookoła wierzchnią warstwę, aby zobaczyć jak biegnie kolor wewnątrz opalu. W tym momencie szlifierz musi określić, która część będzie górą, a która spodem. Należy tak zaplanować dalsze szlifowanie, aby najlepsze efekty opalizacji były na powierzchni. Następnie trzeba określić czy z kamienia powstanie wysoki, średni czy niski kaboszon. Zależne jest to głównie od grubości oraz kształtu powierzchni koloru.
Gdy opal jest już zorientowany względem góry i dołu, szlifierz mocuje go na końcu drewnianego patyczka dla łatwiejszej manipulacji. Do przyklejania stosuje się szelak jubilerski, który wymaga rozgrzania palnikiem (co może powodować pęknięcia w kamieniu) lub odpowiednich klejów wodoodpornych.
Szlifowanie przeprowadza się na tarczach ściernych czołowych lub bocznych o nasypie diamentowym, korundowym lub karborundowym. Używa się zestawu tarcz o różnej gradacji nasypu. W celu zapewnienia chłodzenia oraz usuwania brudu z tarcz (a także zapobieżeniu unoszenia się pyłu, który w skrajnych przypadkach może wywołać pylicę płuc u szlifierza), w trakcie szlifowania tarcze nieustannie zraszane są wodą. Szlifownie na każdej z tarcz musi być wykonywane z jednakowo wysoką dokładnością, a kamień powinien być co chwilę oglądany w powiększeniu, celem kontroli powierzchni kamienia. Gdyby którykolwiek z kroków został zaniedbany, po polerowaniu mogłoby się okazać, że opal pomimo połysku zawiera głębokie rysy.
Ostateczne polerowanie wykonuje się tarczami z filcu polerskiego przy zastosowaniu past polerskich. Najlepsze są diamentowe, jednak w przypadku opali, które są względnie miękkimi kamieniami, używa się także tlenków glinu, cyny lub ceru, jako past (proszków) polerskich. Proces polerowania musi być przeprowadzany przy zachowaniu wysokiej czystości, najczęściej w innym pomieszczeniu niż obróbka zgrubna, gdyż drobiny unoszące się w powietrzu nigdy nie pozwolą uzyskać idealnie lustrzanej powierzchni poleru.
Końcowa jakość szlifu zależy od dokładności wykonania każdego z kolejnych kroków.